„nej. — Pomyślcie na chwilę o tęczy, którą stworzył nam łaskawy Pan Bóg, i zastanówcie się nad jej barwami. — Ołówkiem zataczała jednocześnie szerokie koła nad głową. Lecz dziewczęta myślały raczej o magazynie pana Spightsa. Szczególnie dużo kłopotu sprawiało pannie Eckhart obmyślanie sukien do kwartetu. Cztery różne kolory musiały się w tym przypadku jednocześnie ukazać na scenie i chodziło
0 to, aby jeden nie dominował nad drugim. Panna Eckhart wpisywała do grubego brulionu kolor przydzielony każdej z dziewcząt, po czym, po otrzymaniu macierzyńskiej zgody, stawiała przy nazwisku znak „V". Kiedy dowiadywała się autorytatywnie, że sukienka jest uszyta, nakrochmalona i odprasowana, wtedy przekreślała dane nazwisko grubą czarną kreską.
Wówczas większość matek bała się jeszcze panny Eckhart. Panna Lizzie Stark wyśmiewała je, ale sama bała się nie mniej od nich. Panna Eckhart zakładała, że każda z dziewcząt otrzyma nową sukienkę, specjalnie uszytą na tę okazję przez pannę Perditę Mayo, lub gdyby ta, nawet przy pomocy siostry, nie zdołała sprostać wszystkim zamówieniom, przez matkę, danej uczennicy. Kraj kołnierza i falbanki spódnicy należało obdziergać w ząbki i żeby nie wiem co się stało, suknia nie miała prawa być noszona przed popisem. Zarówno matki, jak“(7)