„Kiedy się wypełniły dni i przyszło zginąć latem, prosto do nieba czwórkami szli żołnierze z Westerplatte.
(A lato było piękne tego roku.) I tak śpiewali — Ach, to nic, że tak bolały rany, bo jakże słodko teraz iść na te niebiańskie polany
(A na ziemi tego roku było tyle wrzosu na bukiety.) W Gdańsku staliśmy tak jak mur,
gwiżdżąc na szwabską armatę, teraz wznosimy się wśród chmur, żołnierze z Westerplatte.
I ci, co dobry mają wzrok
i słuch, słyszeli pono,
jak dudnił w chmurach równy krok
Morskiego Batalionu.
I śpiew słyszeli taki — By słoneczny czas wyzyskać, będziemy grzać się w ciepłe dni na rajskich wrzosowiskach.
Lecz gdy wiatr zimny będzie dął i smutek krążył światem, w środek Warszawy spłyniemy w dół, żołnierze z Westerplatte.
Studenci wyrazili uznanie i przyjaźń dla profesora nadając swojemu chórowi jego imię. Nikt nie miał obaw, że chór się załamie lub obniży ton. Pałeczkę dyrygenta przejął muzyk młody, świetny i równie oddany pieśni Leon Snarski. Echa gdańskich koncertów brzmią coraz jednogłośniej — najlepszy w kraju młodzieżowy amatorski zespół śpiewaczy. W 1864 roku na międzynarodowym konkursie w Knokke w Belgii Chór Gdańskiej Akademii Medycznej im. Tadeusza Tylewskiego pod artystycznym kierownictwem Leona Snarskiego okazał się także najlepszy na naszym kontynencie — przyznano mu pierwsze miejsce i Puchar Europy.“(15)