„— Bo było zbyt daleko. Po co marnować proch
— Pewnie, pewnie. Najlepiej wejść w mysią dziurę i czekać, aż niebezpieczeństwo minie.
— Ej tam! — przerwał nagle tę ostro prowadzoną rozmowę głos pasażerki. — Chodźcie pomóc! Na kłótnię będzie czas w drodze, chyba że chcecie pozostać wśród tej pustyni.
Spojrzeli po sobie wrogo i pewnie znowu doszłoby do sporu, gdyby Karol nic chwycił obu pod ramiona i prawie siłą nie zaciągnął przed oblicze kobiety.
— Oto oni — powiedział. — Energia ich rozsadza i tylko marzą o jakiejś pracy.
— Bierzcie łopaty — rozkazała. — Tam, od tych, co już kopią, ale niesporo im idzie. Teraz wy pokażcie, co potraficie.
Posłuchali. Derek Carty, zwykle taki wygadany i rezonujący, jeszcze przed chwilą samozwańczy przywódca grupki podróżnych, nie pisnął ani słówka. Może dlatego, że nie chciał przedłużać kłótni, a może dlatego, że w sporze z grubym nikt nie stanął po jego stronie.
Łopaty były tylko dwie, więc Karol wrócił do zdobycznego wierzchowca i nie odstąpił go, póki nie założył mu na grzbiet siodła, juków i całej masy pasków przytrzymujących ten spory ładunek. Kiedy wreszcie uporał się z uprzężą, objechał dokoła dyliżans kilka razy. Koń stąpał lekko, łatwo dawał się kierować i — jak mniemał Karol — był zwierzęciem spokojnym. Czy wniosek taki był słuszny, dopiero przyszłość mogła okazać. Kiedy tak się zabawiał, tamci zdołali wreszcie wykopać spory dół, złożyć w nim poległych, zasypać ziemią i kamienistym szutrem.“(11)