„— a ośmieliłbym się dodać, że nie tylko oni, ale w ogóle wszyscy ludzie — tym uważniej czegoś słuchają, im mniej z tego rozumieją. Nie ulega wątpliwości, że zasadniczy sens broszury był niedostępny zarówno najbardziej oświeconym umysłom zebranych wieśniaków, jak i samemu nawet Billotowi, ale w powodzi tej zagmatwanej frazeologii rozbłyskiwały niekiedy niczym błyskawice^na tle ciemnego i naładowanego elektrycznością nieba płomienne słowa, mówiące o wolności, niepodległości i równości. Było to najzupełniej wystarczające, by raz po raz zrywały się oklaski „Niech żyje doktor Gilbert!".
Prawie trzecia część broszury została już odczytana. Uchwalono, że resztę odczyta się w ciągu trzech kolejnych niedziel. Obecnych zaproszono na następną niedzielę, a każdy chętnie przyrzekł swe przybycie. Pitou wyśmienicie czytał. Nic tak nie dodaje ducha jak powodzenie. Czytający złożył na swój rachunek część oklasków, jakie były skierowane pod adresem samego utworu, a nawet sam stary Billot, ulegając urokowi tej dość zwykłej sztuki czytania, czuł, jak nabiera szacunku dla wychowanka księdza Fortiera. Pitou urósł w sensie wewnętrznym co najmniej o dziesięć łokci, choć i bez tego był imponującego wzrostu.“(12)