Postanowiłem udać się

„Postanowiłem udać się z niewielkim sztabem do wojsk odciętych nad Sanem i na ich czele przebijać się w ogólnym kierunku na Lwów.
Armii „Kraków" nakazałem przebijać się do rejonu Rawa Ruska, Jaworów i nawiązać tam łączność taktyczną z armią „Karpaty". Obliczałem, że może to być wykonane do dnia 16 lub 17 września. Rozkazy dla generała Szyllinga, zawierające ponadto dane o przeciwniku i o sytuacji armii „Karpaty", wysłałem niezwłocznie przez gońca motocyklistę, doradzając mu okólną drogę do Zamościa, z okrążeniem Rawy Ruskiej od wschodu.
Dowództwo obrony Lwowa powierzyłem generałowi Langnerowi, dowódcy OK VI. Znałem go jako dobrego żołnierza, spokojnego i opanowanego w chwilach ciężkich, posiadającego charakter i silną wolę. Ponieważ rozporządzał on zasobami oraz różnymi oddziałami tyłowymi zarówno na terenie Lwowa, jak i na obszarze Okręgu Korpusu, jedynie takie rozwiązanie wykluczało możliwość tarć, zapewniało jednolitość dowodzenia i dysponowania środkami obrony.
Jak już wspomniałem poprzednio, na terenie OK generał Langner rozporządzał ośrodkami szkolnymi w Stryju (trzy bataliony piechoty), w Stanisławowie (trzy szwadrony i jedna bateria) i Złoczowie (trzy bataliony piechoty). Od północy Lwów był osłonięty przez garnizon Żółkwi (jeden batalion i sześć szwadronów). Transporty 35 rezerwowej DP i oddziałów z Grodna, przybyłe w godzinach wieczornych i nocnych, zawieraly pięć batalionów piechoty i dywizjon artylerii. Tak więc załoga Lwowa w ciągu nocy z 12 na 13 września wzrosła do ogólnej liczby dziewięciu batalionów i dwóch dywizjonów artylerii.“(1)